Ben uzaklara bakmayı severdim. Yakınlarda karanlığa ışık tutacak düşler görülmezdi. Düşler uzaklarda aranırdı; mavinin derinliklerinde, güneşin ışığında, bir dağın yamaçlarında, kuşun kanadında, ağacın meyvesinde, yıldızlı gecenin karanlığında… O yüzden uzaklara bakmak, insanın içine bakması demekti. Ufuk rengarenkti ve gözüm uzaklarda yemyeşil bir tarlayı görüyordu. Ufkun keskin maviliği bir çizgi ile ayırmış, ortalıkta hiç gözükmeyen bulutlar meydanı gökyüzünün maviliğine bırakmıştı.

Özgürlüğün en büyük temsili, uçmayı sonuna kadar gerçekleştiriyordu.

İlk kez içimden bir sese kulak vermiş, onu takip etmiştim. Tarlaya doğru ilerliyordum, yeşillik daha da derinleşiyor ama biraz da kırmızılıklar görüyordum. Yaklaştım, daha da yaklaştım. Bir sürü uğurböceği gördüm, hayatımda ilk defa bu kadar uğurböceğini bir arada görüyordum. Muhteşemlerdi, her biri kendine bir yaprak seçmiş, onu evi olarak görmüş, üstünde duruyordu. Ya da biz durduğunu sanıyorduk. Bazıları kanatlarının farkında, sürekli oradan oraya uçuyor; özgürlüğün en büyük temsili, uçmayı sonuna kadar gerçekleştiriyordu.

Bazıları toprakta yürüyor, sanırım uğurböceği de olsa kafasını dağıtmaya ihtiyaç duyuyordu. Yanlarına oturdum, bir süre onları izledim. Hayatın , onlarda farkındaydı. Kimisi özgürlüğü için uçuyor, kimisi evinde huzuru buluyor, kimisi de yerden yukarı çıkmayı göze alamıyordu. Halbuki yukarıda ne mavilikler vardı. Belki konuşmaya çalışmışlardır, “Gel bak, sana da bir çiçekten yuva yapalım” ama bazı güzelliklere kimseyi inandıramazsınız, çünkü o her şeyi etrafındaki karanlıktan ibaret sanar ve o karanlığa hapsettiği düşünceleriyle hem yeşilliği hem de maviliği yargılar.

Aklınızdaki düşleri biçmek isterseniz bu uğurböceği tarlasına uğrayın diyeceğim.

Neyse, bir uğurböceği, güzelliği çok sevdiği belliydi. Önünde bir su damlası sürekli ona bakıp duruyordu. Kanatlarını açıyor, kendini izliyordu. Etkisinin farkındaydı ama onu kullanmayı biliyor muydu? Bazısı çiçek çiçek geziyor, öylesine bir şey mi arıyor, yoksa kaybettiği hatıraları mı arıyordu belli değildi. Ama sanki bana sürekli keşfetmeye çalışıyor gibi geldi. Bazıları da eğleniyordu sadece, yapraklarda sallanıyor, bir çiçekten diğerine uçuyor, keyfine bakıyordu.

Acaba benim gördüğümün dışında daha uzaklarda mutluluğu arayan, benim gibi uzaklara dalan uğurböcekleri var mıdır? Onlar da içinde karanlığa hapsolmuş, uzaklarda aydınlık bir yer arıyor mudur? Şimdilik yeter sanırım bu kadar sohbet. Uğurböcekleri ,biraz kişisel alanınıza girmiş olabilirim, benden korkmuş olabilirsiniz ama yine de teşekkür ederim. Buraya uğurböceği tarlası diyeceğim, aklınızdaki düşleri biçmek isterseniz bu uğurböceği tarlasına uğrayın diyeceğim. Görüşmek üzere uğurböcekleri.