Kocaman bir pist içinde, mükemmel giyimli, şık ve gösterişleri kadar da kibirli insanlar vardır. Arkada piyano ve kemanın ezgilerinin ahengi içinde bir oraya bir buraya dans ederler; ritme göre hızları, duruşları, “görüşleri” değişirdi. Bu pistte çok büyük pencereler, pencerelerin aralarında ise işlemeli yüksek kolonlar vardır. Burada gözler ve müziğin ritmi ile anlaşılırdı; ritim değişince duruşlar değişirdi. Gözlerden ne yapacaklarını birbirleri gayet iyi anlar, ona göre hareket ederlerdi.

 Birisi dahi çıkıp bir camı kırmayacak mıydı?

Gözlerden ne yapacaklarını birbirleri gayet iyi anlar, ona göre hareket ederlerdi. Ama bir sorun vardı: Her şey nasıl bu kadar mükemmel olabilirdi? Gösterişli kıyafetler, çeşit çeşit yiyecekler, danslar, dans ederken savrulan mücevherler ve daha nice eğlenceler… Bu insanlar neden sadece ritme göre hareket ediyorlardı? Kimse pistten çıkmıyor, kendisine uymayan müziklerde bile dans ediyor, ses çıkarmıyordu. Gözleri ne zaman bu kadar körleşmişti? Yukarıya bakıp her tarafı kapalı bir pist olduğunu göremeyecek kadar…

Burası mükemmel bir kafesti sadece, kapısı dahi yoktu çıkıp gitmek için, gerçi kapı olsa da onlar öyle gösteriş ile yıkanmıştı ki beyinleri, çıkıp gitmezlerdi zaten. Kendi istekleriyle orada kalıyor, dışarıda ne olduğunu umursamadan korunaklı ve bir o kadar da şatafatlı hayatlarına devam ediyorlardı. Dışarıdaki kuraklık, açlık, soğuk… Kısacası hiçbir şeyden etkilenmezlerdi.

Yani, kafes daima bir kafestir.

Tek şart, çalan ritme ayak uydurmaktı; ne denilirse yapmaktı. Peki, bu nereye kadar gidecekti? Birisi dahi çıkıp bir camı kırmayacak mıydı? Bu harikulade kafeste, adı üstünde “kafes” olduklarını fark etmeyecek kadar gözlerini körleştirmişler miydi? Bağırsalar duyulmayacak, fikir ya da iradeden yoksun bu yerde; paralar, gösterişler uğruna çığlıkların ritmiyle dans etmek çok mu doğruydu? Aydınlık her zaman doğruyu mu gösterirdi, yoksa cehaletin parıltılarından doğruyu gölgeler miydi?

Neredeydi bu doğrular? Doğrunun ritmi neydi? Onlar gözlerini gösterişlerinden ayırmazken, kafalarını kaldırıp yıldızları nasıl gösterecektik? Bu ritmi nasıl susturacak, bu ışıltılarla dolu kafesin camlarını nasıl kıracaktık? Onlar orada kibirleriyle mutlu muydu, yoksa kurtarılmayı değil de daha fazla maddiyat uğruna dışarı çıkarılmayı mı bekliyorlardı? Ama yine de orası bir kafesti. Fikir ve hür düşüncelerin olmadığı, iradenin değil ritimlere göre hareket edilen her yer bir kafesti aslında.

Demirden ya da altından, bir pist ya da saray… Şekiller, boyalar olan şeyleri saklayamazdı. İrade, hür düşüncelerdeydi. Gösterişi gören gözlere “mavi” anlatılmazdı; onlar için sadece “safir”di. Özgür fikir onların korkusuydu. Yani, kafes daima bir kafestir. Neyden yapıldığı önemli değildir. Ve içindekiler her zaman ritme göre hareket ederlerdi.Umalım ki camı kırıp çıkacak bir kuş olsun…

Gökyüzüyle Kalın.