Hayat bir enstrüman gibidir bazen; özellikle bir keman gibidir. Bazen yavaş ve sakin şekilde çeker yaylarını, gökyüzüne bakmak gibi hissettirir. Mavinin huzurunda olmak gibidir. Bazen öyle bir çalar ki, en derine ulaşır ezgileri; öyle iner ki, içindeki karanlık odaya müzikle açar kilidini ve sana kendine söyleyemediklerini söylemeye başlar. İtiraf edilmemiş sözler, gökyüzüne bir kuşun özgür kalışı gibi uçar ve gökyüzü gecenin karanlığına bürünür. Sen mi gecede hapis olmuştun, yoksa gökyüzü mü o geceyi karanlığa hapsetmişti? Bir bilinmezde daha, gün bitmişti böylece…

Karşımda da bir ayna, ben ile bir başıma, ağlayamadan halime öylece, kemanın sesini daha da yükseltmesine sebep olup kalmışız gibi..

Keman en acıklı haliyle çalar; bazen de, sanki tüm dünya alevler içinde ve bir kürsüde o acıklı keman çalıyor gibi, sen de o ezgilerin acı çalışlarında, yangınların içinde bir yerde oturmuş izliyor gibisin. Gözyaşı dahi akamıyor artık gözlerinden; öyle bir hal almış ki, artık gözyaşı mı bitmişti, yoksa çok mu hissizleşmiştik?

Aynalar beni benimle bıraktılar; karanlıkta gözükmüyordu hiçbir şey ama hayır, gözler, gözlerim, onlar tüm gerçeği anlatıyorlar. Gözyaşları akmasa da, dolan gözler aynada parlıyorlar; acılar aydınlatırdı ve keman en yüksek ezgileriyle çaldığı andaydı. Keman hep farklı ezgilerde çalmaya devam edecekti hayatta elbette ki ve biz de her ezgide dans edecektik; çünkü düşünceleri susturmanın en iyi yolu, onunla yaşamayı öğrenmektir.

Gökyüzüyle Kalın.