Hepimizin hayalleri vardır eminim ki. Küçükken kurduğunuz hayalleri hatırlıyor musunuz? Özellikle gökyüzüne bakarkenki hayallerinizi… Böyle uçsuz bucaksız giden hayalleri, işte “çocuk bilmiyor” dedikleri hayalleri. İlk önceliğimiz büyülü bir evrende sihirler ile yaşamaktır, eminim uçmaktır, yıldızlara dokunmak, arkadaş olmaktır.

Gerçekten o hayalini gerçekleştiren kaç kişi vardır?

Laura gibi bizim de bir yıldızımız olsun isterdik.Ama biraz daha büyüdük ve hayaller aslında “meslek seçimi” dendi. Sordukları soru “Ne olmak istiyorsun?” Avukat, doktor… Çevre baskısının sınırlayıcı yönlendirmeleriyle verdiğimiz heyecanlı cevaplardı. Ben de savcı olmak istedim halbuki. Ama gelin görün ki şu an yaptığım iş ile alakası bile yok. Neden ufkumuz sonsuzken önümüze kafesler gelir ki? Belki ben insanlara ilacın umudunu aşılamak istemiyorumdur. Belki sözlerim, mahkeme salonunda bir katile indirim verirken o an susup kalacak kadar sakin değildir. Belki sadece bir şeyler öğretmek değildir öğretmenlik; sessizce biri seni örnek alabilir.

Bir karakter gerektirir.Ve hayaller bunlardan ibaret değildir. “Büyüdükçe çok farklı yerdeyim” dememiz bu yüzden sanırım. Çünkü çocukken çok geniş olsa da ufkumuz, çevremiz öyle değildir. Bu bakış açısını koruyan kaç kişi vardır ki? Gerçekten o hayalini gerçekleştiren kaç kişi vardır?Peki ya hayaller meslekten ibaret değilse? Biz avukat olurken savunma yapmak, cüppe giymek için mi; yoksa haklının yanında onu savunmak, doğruları açığa çıkarmak için mi oluyoruz? Gün sonunda “bugün de adalet için savaştım” hissi için mi? Ya da kaçımız mesleğinin gücünün farkında?Hepsi bir amaç uğrunda mı, yoksa maddi mi her şey?

“Düşmek istersen yer hazır.”

“Hayaller, hisler…” diyorduk ya, hayalimiz huzursa onu hangi meslekte arayacağız? Mutluluk; başka insanları mutlu ettiğimizde mi, yoksa kendi mutlu olduğumuz şeyi yaptığımızda mı gelecek? İkisi bir arada oluyor mu?Sorular çok. Hayaller yarım yolda giderken bir anda “Ben nasıl buradayım?” diyebiliriz. Tam sıkıştığımız anda çocukluğumuza, ergenliğimize — hayalleri için tüm benliği ve ufkunu kullanan insana — bakarız. “Nasıl buraya geldin?” diye sorarlar.Ama burası dünya. Bazen bazı beklentiler gerçekleşmeyebilir. Ve dünya o anda sana sorar:
“Düşmek istersen yer hazır.”

Biliyorduk, sözleri hazır. Ama ayağa kalkmak istersen, ben sana sadece basamağı, yapacağın çekici ve tahtayı veririm. Sen nereye gitmek istersen oraya inşa edersin.Zor gelir tabii… “Neden merdiven önüme gelmiyor, neden diğer insanlarınki gibi hazır üstelik taş gibi değil?” Evet, bu sorular bitmez.
Ve gerçekten: neden değil?Peki bununla nereye kadar gidebiliriz? Biz bu soruları sorarken o ilerlemeye devam edecek. Biraz geriden ama daha güçlü başladık, daha ufku açık olduk. Çünkü her şey önünde yoksa, her şeyi yaratman lazımdır.Ve en önemli soru: “Neden ben değil?”
Bu hayalden sonra huzurlu ve mutlu olabilecek miyimdir?
Neden bu hayali gerçekleştirmek istiyorsunuz? Sadece para mı?Başardığında para her zaman gelir ama mutluluk her zaman gelmez.

Reels’lere, popüler kültürün yönlendirmelerine kapılıyoruz. Çocukluğumuzda önümüze konan birkaç meslek kafesi gibi…
Şu an sadece onlar gibi olmalıyız. Onlar bir şeye konuşuyorsa konuşmalı, yoksa susmalıyız.Sen bu yüzden mi gerçekleştirdin hayalini? Birkaç popülerin seni yönlendirmesi için mi?
Büyük hayaller, hedefler sosyal medya için mi var, yoksa senin için mi?
Değiştirmek istediğin gerçekten konuşmak istediğin umutlar için mi?Bu yüzden mi fedakârlık yaptık?

Kendini kıyaslayıp üzülmen için mi?
Bir şeylerden mutlu değilsen, mutlu olacağın yolda yürü.“Hepimiz bir amaç için geldik.” denir dünyaya.
Amacımız mutsuz olmak, şu 50-60 yıllık hayatımızda başkaları için yaşamak değildir.
Eminim ki içinde “beni açığa çıkar” diyen tarafın, eline fırça alıp çizmek istediği resimler artık beyaz tuvali renklendirmeli.Mükemmeliyetçilikten ötürü yapmadığın o işi yapmalısın.
Kimse görmese bile…
Çünkü bu dünyada milyarlarca insan olsa da herkes kendi için yaşar.

Gökyüzüyle Kalın.