Karlar bileğime kadar geliyordu. Üstüne yattım ve gökyüzünü izledim. Bulutların arkasına saklanan yıldızları düşündüm. Şu an onları sayabilirdim, dedim; ama kırmızı bir gökyüzü de ayrı harikaydı. Düşündüm; şu an sıcacık evlerde, ellerinde kahveleriyle oturmak mı güzeldi, yoksa çatıda olmak mı? Birçok hayat görüyordum buradan. Kötülük yapmak için karın durmasını bekleyenleri görüyordum, okullar tatil olsa da işe gitmesi gerekenleri görüyordum, hasta olduğunun mesajını atanları görüyordum, sığınak arayan kedileri görüyordum, karı kendine misafir edinen ağacı görüyordum.

Kendin olduğun yer mi evindi? Kendin olmayı kabullendiğin yer mi?

Çatıda olan bendim. Beni biri görüyor muydu? Sanmam. Belki bir çocuk beni Noel Baba sanıyordur; ama yanına gidecek geyikli bir arabam, verecek bir hediyem yoktu. Ona hayatta kendi olmanın en büyük hediye olduğunu söylesem, büyük ihtimalle ağlar ve beğenmezdi. Büyüdüğünde çoktan fark etmiş olurdu ama biraz geç olurdu. Daha doğrusu, umarım kendi olmayı fark ederdi. Bu ışıkların yakılı olduğu kötülüklerin içinde, kar gibi beyaz düşüncelerini öylece bırakabilirdi. Umarım…

Neyse, yeter bu kadar karanlık. Bu beyazlığın içinde çatıda olmak ayrı bir dünya. Burada, yanıma gelen ve yuvam olmadığını fark eden birkaç kuş dışında başka bir şey yok. Benim yuvam neresiydi? Çatılar mı? Ben olamadığım sıcak evim mi? Çalışan olmam dışında bir özelliğimin olmadığı işim mi? Görünmez milyarlarca düşüncenin olduğu bu sokaklar mı? Konuşmadığım cümleler mi? Yoksa kendim olabildiğim bu çatılar mı? Kendin olduğun yer mi evindi? Kendin olmayı kabullendiğin yer mi? Anlamayacaklar uğruna kendini maskelediğin yer mi? Neresiydi evim? Ben, benim evim miydim ki birkaç duvarı evim olarak arıyordum? Kendim, kendimi kendim olarak kabul ediyor, böyle seviyor muydu?

Sevgi sadece bu çatılarda aklıma geliyorsa, aşağıdaki insanlar ne yapıyordu? Her biriyle ayrı uğraşacaksam, bu sevgi nereden geliyordu? Kimden geliyordu?

Ben, çatıların bu soğuğunda; iyilik, kötülük, sevgi, kavga… Hepsi bir duvar ararken onların kaçışını izleyen kişiydim. Çatılarda, kırmızı gökyüzümle huzuru arayan kişiydim. Acaba o hangi duvarın arkasına saklanmıştı? Belki de duvara ihtiyacı yoktu. O, mutlu olduğun her yerde oluyordu. Mesela bir çatıda…

Gökyüzüyle Kalın.